Que vou votar no Congreso?

O pasado luns, 10 de outubro de 2016, levaba preparada para a miña intervención na Asamblea da miña Agrupación Municipal de Pontevedra, un texto que coido pode ser de interese publicar. Obviamente, a intervención non se corresponde exactamente co texto escrito, razóns de tempo e do “directo” provocan cambios inevitables, pero coido que non houbo desvíos sustantivos.

SOBRE A CONSULTA DIRECTA:

A consulta directa á militancia veu para quedarse. Para quedarse, pero creo que tamén para regularse. Sería fundamental que o próximo congreso debatira e resolvera isto con calma: ¿Qué cuestións deben resolverse coa consulta á militancia?

Para min é obvio que no serán todas. Non hai moito que falabamos do BREXIT como exemplo dunha cuestión que non estaba en condicións de ser sometida a referendum por parte dunha cidadanía que distaba moito de poder contar con todas as claves precisas para decantarse por unha opción.

Por outro lado, existen en política, e tamén nas políticas internas dos partidos, cuestións que precisan fondas deliberacións, aportacións argumentais, reflexións conxuntas, que non se poden reducir a unha pregunta de SÍ/NON.

Certo que tampouco vale o argumento de “non somos un partido asambleario” para tratar de negar ad aeternum a consulta directa. Pero, insisto, compre regular en qué ocasións debe utilizarse. Deixalo ao albur é perigoso, xa que se tendería a pedir consulta, como único criterio, cando se cre que se gaña e negala cando se cre que se perde.

SOBRE GALlCIA:

Apoio total a Xaquín Fernández Leiceaga. Non podemos dicir que é un diputado como outro calquera. Xaquín é, nin máis nin menos, o noso candidato á Xunta de Galicia designado por primarias. E, por certo, afirmar que cosechou os peores resultados da democracia só pode sosterse dende unha lóxica infantil, que só ve os números e non as circunstancias tan distintas e complexas respecto daquelas coas que se pretende facer a comparación. Por non falar de comportamentos de compañeiros e compañeiras en pre-campaña, e na propia campaña, absolutamente contrarios aos valores socialistas que se din defender, cando non dignos de expediente.

Tamén opino que debe darse toda a lexitimidade á actual xestora. Pronto virán os Congresos, de forma preceptiva. E as datas dos mesmos non están nas máns de Santiago, senón nas máns do Comité Federal, polo que non existe o perigo que anuncian os que pensan que a xestora galega dilataría sine día o proceso.

Eso sí, creo que debe anunciarse con rapidez o calendario congresual, tanto ao Congreso Federal como ao Congreso Nacional de Galicia.

SITUACIÓN ACTUAL – COMITÉ FEDERAL:

O procedemento foi bochornoso. O procedemento debera ser, ou ben moción de censura no Comité Federal, ou ben que a Executiva seguira exercendo como tal e votar os puntos da Orde do Día. A miña interpretación dos Estatutos coincide, punto por punto, coa realizada polo compañeiro Josep Borrell, mesmo a referencia ao “sargento chusquero”, que pronto degradou a “cabo”.

Creo que as actuacións amosan que está en xogo o modelo de partido que queremos. Semella que hai quen pretende un modelo confederal asentado no poder dos Secretarios Xerais Territoriais, os chámados “baróns”, e un Secretario Xeral debilitado cuxo papel quedaría limitado ao de Coordinador.

Pola contra, creo nunha Secretaría Federal fortalecida, que responda ao que dixemos ser, un partido con modelo federal para unha España Federal. Por este modelo afilieme, hai moitos anos, ao PSdeG-PSOE e non a un partido nacionalista de esquerdas.

NO CONGRESO:

Secundo como moitos compañeiros, moitos tan mentados últimamente como Borrell, ou como Odón Elorza que así o expón no seu blog, que a abstención é unha decisión estratéxica e valorable, tanto como a de “non é non”. Pero, especialmente, comparto con Odón a opinión de que esta posibilidade, a da abstención, debe levar implícita a búsqueda ata extenuación dun goberno alternativo, sen liñas berrnellas, falando con todos os grupos, sí, tamén cos nacionalistas. Sen medo. Somos o partido que vertebra España e iso non sei fai sen diálogo. E mesmo poder sinalar os culpables de que tal posibilidad non se poidera concretar. Creo, honestamente, que isto non se fixo da mellor maneira.

E aquí unha paréntese. Gregorio Cámara, por poñer un exemplo dun compañeiro ao que admiro, é un catedrático Constitucionalista da Universidade de Granada. Un reconocido experto que, entre outras moitas cousas, foi o encargado de redactar o recurso contra a LOMCE ao Constitucional. Un profesional de prestixio e un socialista de convicción e de corazón. Gregorio, ao igual que outros compañeiros e compañeiras, non cre que debamos ir a terceiras eleccións e non creo que poida ser tachado de indigno por ter unha posición propia que pode ser diferente daqueles que hoxendía semellan erixirse en xuíces e ditaminar quen é ou non é socialista.E digo isto porque hai twits, whatsapps e facebooks onde se indica que compañeiros que pensan distinto “deben recuperar a súa dignidade”. Mesmo, que a súa postura obedece a quentar o sillón e seguir cobrando. Gregorio, seino ben, perde cartos, e non poucos, estando no escaño. Porque él non está nin para quentar sillón nin para cobrar un soldo. Está por convicción, por ideoloxía, por socialista. E como él hai moitos e moitas. E é un orgullo para min compartir escanos con elas e eles.

Digo isto, porque gustaríame que recuperáramos o sosiego e a consideración. Que trocáramos a zona de disputa pola zona de debate respectuoso. Un sosiego e un respecto que é absolutamente compatible coa diferencia, coa confrontación honesta, coa recollida de firmas, coa diversidade de posicionamentos.

MEU VOTO NO CONGRESO:

Votar NON a Rajoy e o máximo desexo de calquera socialista, non vos conto daqueles que pasamos catro anos perdendo votación tras votación, vendo en directo o desmantelamento do Estado do Benestar e a implantación da desigualdade no noso país, producto da ideoloxía que non da crise.

Pero tamén creo que, fríamente, debense considerar as consecuencias dunhas terceiras eleccións que lle poideran dar a dereita, ao PP e ás súas “confluencias”, a posibilidade de gobernar en cuasi maioría absoluta durante catro anos máis, sen que os votos das forzas progresistas serviran para frear as súas desfeitas.

A decisión é moi complexa, como sempre que hai que escoller entre o malo e o peor. Pero, por certo, creo que os que defenden, con honestidade, unha ou outra postura son todos socialistas.

Oue votarei eu? Sempre defendín a disciplina de voto, e a miña decisión final irá nese sentido. Por certo, viñéronme tamén a convencer que tiña que rompela, curiosamente, persoas que hai moi pouco esixían ao grupo socialista no Parlamento de Galicia a disciplina de voto cando se decidía o senador autonómico.

Pode haber circunstancias extraordinarias, como por exemplo que se dea liberdade de voto, cousa que non creo que aconteza. O PSdeG tampouco é o PSC, e moito se lle ten recriminado ao PSC a posibilidade de votar distinto. Non creo que ninguén poida ver como positivo a rotura da disciplina de voto no Grupo Parlamentario Socialista.

Para rematar indicar que, sexa a decisión que se tome, compre facer pedagoxía da mesma, encadrala nun relato coherente e non deixar para mañá o Congreso Federal, coas súas correspondentes primarias, así como o de Galicia.

¿Cómo valoras la renuncia de Pedro Sánchez a la dirección del PSOE?

Hace unos días escribía, en la recién nacida red social QUORA, una respuesta a la pregunta ¿Cómo valoras la renuncia de Pedro Sánchez a la dirección del PSOE?.

Creo que esa respuesta también debe figurar aquí para que mi postura personal sea conocida por quienes siguen este blog. Aquí la dejo, con mínimos retoques y una nota final provocada por la deriva de los últimos días. Va en español, como el original.

Son muchas las connotaciones asociadas al bochornoso espectáculo que desde el PSOE estamos dando a la ciudadanía y, en especial, a nuestros afiliados y votantes.

Participo de las tesis de Josep Borrell sobre la cuestión que se dirime y, en especial, a la referencia realizada sobre el modelo de partido.

No es lo mismo pretender un partido confederal, en el cual los llamados “barones” territoriales configuran el núcleo duro del poder, que un partido federal, donde el Secretario General Federal y su ejecutiva marcan las pautas a seguir, obviamente con el respaldo del Comité Federal y siguiendo las directrices del Congreso donde haya sido nombrado.

Esta cuestión es para mí fundamental. Una de las razones por las que me afilié al PSOE hace más de 34 años fue la de ser un partido de izquierdas que vertebraba España desde una estructura federal. Un modelo que, entendía, era el que mejor respuesta daba, desde la izquierda, a nuestro modelo de Estado.

Sigo creyendo en ello, razón por la que no me convence que sean las distintas federaciones y sus intereses territoriales los que configuren la política del partido. Cosa distinta es que, necesariamente, el Secretario General Federal deba escuchar a los distintos Secretarios Generales Territoriales que pueden y deben enriquecer la posición final.

Por otro lado, este debate nos coincide en un momento crucial respecto de la gobernabilidad del país. O sea, la postura a adoptar en el Congreso respecto a la abstención que permita el gobierno de Rajoy o la posibilidad de plantear un gobierno alternativo.

Mi postura personal es que nadie que milite o haya votado al PSOE entendería que no optáramos por el objetivo de lograr un gobierno alternativo. Bien con Podemos y Ciudadanos, bien con Podemos y el resto de fuerzas progresistas que pudiéramos sumar. Sólo desde la absoluta imposibilidad de que esto fuera posible podríamos hablar de una abstención técnica antes de unas terceras elecciones que pudieran favorecer aún más a la derecha o, dicho de otra forma, que Rajoy -y su confluencia-se acercara a la mayoría absoluta. Repito, para un relato convincente ante militantes, votantes y el conjunto de la sociedad española, debiera quedar suficientemente clara esa imposibilidad e incluso señalar a los que impiden tal gobierno alternativo. Entre otras cosas, creo que esa coherencia permitiría consolidar mejores resultados caso de terceras elecciones.

Por cierto, creo que con las fuerzas que proclaman soberanías o independentismos es mucho mejor hablar que no hablar. Posturas de cerrazón y confrontación, o sea, las políticas de Rajoy, sabemos muy bien que resultado dan.

Respecto de Podemos y sus confluencias no encuentro mejor frase que la empleada por Borrell, “ahí están nuestro hijos”.

Nunca he creído en dibujos de negro y blanco, no me sirven las posturas maniqueístas de buenos y malos, por ello entendía que, con una situación interna como a la que hemos llegado, correspondía utilizar esa conocida frase de “cuando todo lo demás falle, siga las instrucciones”. Y las instrucciones en el PSOE no son otra cosa que la aplicación de los Estatutos.

Unos Estatutos que, coincidiendo con la interpretación de muchos compañeros, indican que, si dimite la mitad más uno de la Ejecutiva, corresponde la convocatoria de un Congreso Extraordinario -con sus correspondientes primarias- y, por cierto, en ningún lugar está escrito lo de una gestora.

No me preocupa tanto el que esto no haya sido así, como el espectáculo dado. Sin duda nos va a costar mucho reponernos con un partido que ha quedado muy dañado, pero es la tarea que nos toca. Y mejor sería que TODOS nos pusiéramos a ello desde la honestidad y desde los valores que proclamamos. Actualmente no importa tanto saber quien haya podido ser el ganador como la cruda realidad de que hemos perdido todos.

POSTDATA: No tantos días después de este escrito, debo constatar que creo que la posibilidad de acudir o no a unas terceras elecciones dista mucho de estar en nuestras manos. La posición de fuerza en la que se ve el Partido Popular tras nuestras “hazañas”, junto con sus predicciones demoscópicas actualizadas, hacen que sea muy goloso para ellos el provocar una situación que derive directamente en nuevos comicios.

La fórmula es bien sencilla, caso de una decisión estratégica del PSOE de adoptar la abstención, el PP exigiría que no basta con ello sino que -por la “sacrosanta estabilidad” del país- necesitan, bien un pacto de legislatura, bien un apoyo a los presupuestos. Sabiendo que el PSOE nunca podría aceptar semejante dislate, sólo queda una salida: nuevas elecciones.

Sistema Sanitario.- Diagnóstico: PRIVATIZACIÓN Gasto Sanitario Público/Privado no período 2003-2014

20160809-GRAFICO-GASTO SANITARIO PUBLICO-PRIVADO-2003-2014
Gráfico: Elaboración propia. Datos: Ministerio de Sanidade. Pulsar para velo a maior tamaño.

Recentemente saiu a luz o informe “Sistema de Contas da Saúde 2014: Principais resultados”, elaborado polo Ministerio de Sanidade.

SCSprincipalesResultados
Pulsa para acceder ao documento.

A publicación deste informe deu lugar a distintas publicacións nas que se indicaba o camiño de privatización emprendido no Sistema Sanitario do noso país.

Concretamente a Cadena Ser foi un dos medios que máis referencias fixo aos datos deste informe que recolle a evolución do gasto sanitario do noso páis no período 2011-2014, diferenciando entre gasto público e gasto privado. Podedes ver a nova publicada na páxina web da Cadena Ser pulsando aquí.

Unha serie tan curta de anos non permite, ao meu parecer, reflectir a realidade dunha forma axeitada, polo que me permito presentar a gráfica que encabeza esta entrega, tomando as series históricas publicadas polo Ministerio de Sanidade, a evolución do Gasto Sanitario Público/Privado no período 2003-2014 que creo permite unha visualización máis doada da realidade.

Unha realidade cuxa clara tendencia á privatización nos últimos anos pode acabar coa institución do Estado do Benestar que, na miña opinión, maior nivel de excelencia tiña acadado.

Reto urxente e inaplazable: Salvar as pensións, salvar a Seguridade Social. O Partido Popular pretende reducir ao mínimo as pensións para que haxa necesidade de acudir a seguros privados

LuzRodriguez
Foto: Marta Jara – eldiario.es

Magnífico artigo da nosa compañeira Luz Rodríguez publicado hoxe, 5/08/2016, no xornal dixital infoLibre. Un artigo dende o rigor, ofrecendo datos incuestionables e poñendo o foco no punto xusto. O título sinala, de forma clara e directa, o seu contido: “Salvar as pensións”.

Salvarlaspensiones
Pulsa na imaxe para acceder ao artigo.

Luz Rodríguez pon, negro sobre branco, un dato escalofriante. O Partido Popular remitiu á Unión Europea o documento Actualización do Programa de Estabilidade 2016/2019, no que se indica que o investimento previsto para pensións no ano 2050 será do 12,3% do PIB. No ano 2013, a cifra era 11,8% do PIB.

Estamos a falar dunha diferencia de 5 décimas. O problema está, como moi ben sinala Luz, en que no ano 2013 a porcentaxe de pensionistas respecto da poboación en idade de traballar foi do 26,8%, namentras que no ano 2050 será do 62,3%. Ou sexa, en palabras da autora do artigo:

Isto é, en 2050, ano no que se xubilará a xeneración máis numerosa da historia do noso país, teremos a mesma inversión en pensións que en 2013 para máis do dobre de pensionistas que nesa data. Unha simple división amosa as consecuencias: as pensións serán entonces moito máis baixas. Esa é a política que está levando a cabo de forma silenciosa o PP: reducir ao mínimo as pensións para que haxa “necesidade” de acudir aos seguros privados.

Como sempre, para acceder ao artigo pulsade na imaxe do mesmo que acompaña estas liñas. Non ten desperdicio!

Se unha reforma mellora a eficiencia pero empeora a equidade é unha mala política.

AntónCosta-EconomíaDigital
Antón Costa (Foto: Economía Digital)

O profesor Antón Costa, catedrático de Economía Aplicada na Universidade Barcelona e galego de nacemento, publicaba hai uns días un artigo, no xornal “EL PAÍS”, baixo o título: “O populismo: o reverso do cosmopolitismo”. Nese artigo destacaba a frase que presta o título a esta entrega:

Se unha reforma mellora a eficiencia pero empeora a equidade é unha mala política.

Unha frase rotunda e coa que coincido plenamente. O populismo, para Antón Costa, sería a reacción ante a degradación provocada na sociedade por unha políticas que, en base a unha pretendida eficiencia, o que realmente lograron foi un alto incremento da desigualdade e provocar un gran deterioro da calidade de vida a amplas capas da cidadanía.

Seguir debullando este artigo sería unha impertinencia pola miña parte. Así pois, déixovos o enlace ao texto orixinal, para elo basta con pulsar na seguinte imaxe:

AntonCosta-ArtigoPopulismo